Ik ben geen schatzoekster, maar….

Karo-blog #3

In mijn vorige blogs belandden we op zee bij Madeira (Blog #1) en achter een vel papier op mijn bureau (blog #2).
Dit keer neem ik je mee dichtbij huis in de Groene Grens. Dit is het verhaal…

Ik kijk even op mijn horloge.

Oooeeeh… ik schrik: is het al zo laat?
Ik ben weer helemaal de tijd vergeten, zucht.

Met tegenzin sluit ik het e-book af
dat ik voor Praktijk-by Karo aan het schrijven ben
en klap mijn laptop dicht.

Ik sta op en strek mijn benen en rug even.
Ze voelen stijf en wat pijnlijk.

Hmmm, weer te lang gezeten.

Naast me komt Luna, onze bordercollie, ook in beweging,
alsof ze voelt dat het weer tijd is voor haar wandeling.

Al is het wat later, denk ik beschaamd.

Ik drink nog een paar slokken van mijn koud geworden thee
en loop naar de gang voor mijn wandelschoenen en de riem.

Luna rent door de kamer als ze ziet wat ik gepakt heb,
helemaal hyper omdat ze weet wat we gaan doen:
rondje Groene Grens, haar favoriet, en gooien met een stok.

‘Zit, Luna,’ commandeer ik haar,
terwijl ik ondertussen op de stoel bij de achterdeur mijn veters strik.

Ik klik de riem aan haar halsband.
Ze is ondertussen alweer gaan staan.
Met een verwachtingsvolle, schrandere blik kijkt ze naar me op.

‘Ja ja, we gaan, Luna,’ stel ik haar gerust,
terwijl ik nog gauw de sleutel mee gris.

Luna schiet als een speer uit een boog zodra ik de deur openhoud.

‘Even wachten, Luna, eerst de sleutel nog.’

Ongeduldig kijkt ze achterom of ik nou nog niet klaar ben.

We lopen door de zwarte douglaspoort van de tuin op weg naar het natuurgebied vlak bij ons om de hoek.

Het zomerzonnetje verwarmt de huid van mijn blote armen en benen.
Er staat een licht briesje dat warm langs mijn wangen strijkt.

Luna rent aan de riem naast me,
haar prachtige zwarte pluimstaart blij wiegend rechtop.

Ze kent de weg precies: de weg over naar het tweede bruggetje.

Ik hoor het knisperende geluid dat mijn voeten maken
als ik over het schelpenpad loop.

Luna stopt even voor een plasje.

Ik sluit heel even mijn ogen.
Ik voel waar ik sta, de zon, het windje.

Opeens ruik ik een zoete geur mijn neus binnenstromen.

Ik herken die geur!

Ik open mijn ogen en kijk rond.

Dan vallen mij de felroze bloemblaadjes
en rode bottels in het perk naast me op.

De hondsroos! besef ik blij.

Ik kan het niet laten om ernaartoe te lopen
en mijn neus in het gele bloemhart van meeldraden te steken.

Ik snuif de zachte roosachtige geur diep naar binnen.

Het geeft me een ontspannen gevoel in mijn hoofd en lichaam.

Ik word uit mijn genietmomentje gehaald door Luna,
die ongeduldig aan de riem trekt.

Met moeite haal ik mijn gezicht weg.

Ik haal nog snel even mijn telefoon tevoorschijn uit mijn wandelrokje
en leg de bloem en het moment voor mezelf vast.

We lopen verder.
De geur blijft nog even hangen.

Ik zet bewust mijn voeten neer,
merk hoe mijn ademhaling rustiger en dieper wordt.

Het geeft een vredig gevoel.

We lopen verder en passeren het bordje Natuurgebied De Groene Grens.

Mijn oog wordt getrokken naar iets dat naast het pad dartelt.

Een klein blauw vlindertje strijkt neer op een paarse distel.

Een blij gevoel borrelt op in mijn buik.
Een glimlach krult om mijn mondhoeken.

Luna vindt al die onderbrekingen maar niks.
Ze wil verder, op zoek naar stokken.

We zijn bij de lange vlonder aangekomen.

Ik zie iets oranjes en blauws op het randje zitten,
vijf meter bij me vandaan.

Als ik me vooroverbuig om scherp te stellen wat het is,
vliegt het als een blauwe flits weg.

Een ijsvogeltje!!!

Op dat moment voel ik me zo rijk.

Luna rent de vlonder snel over.
Ze weet dat aan het eind een hele berg takken ligt,
waar ze de grootste uit wil zoeken.

Ik ben blij met haar.
Zij is voor mij de allerbeste stok.

Mijn stok achter de deur.

Anders had ik nu nog naar mijn beeldscherm getuurd.

Op dat moment besef ik
dat als ik met aandacht aanwezig ben in het hier & nu,
ik de mooiste schatten ontdek
die anders aan mijn aandacht ontsnapt waren.

De geur van een hondsroos.
Een blauw vlindertje op een distel.
Een ijsvogeltje dat als een blauwe flits voorbijschiet.

Ze waren er al.

Het verschil is dat ík er nu ook weer ben.

Niet alleen met mijn hoofd bij alles wat ik nog moet doen,
maar met mijn voeten op het schelpenpad,
de zon op mijn huid,
de wind langs mijn wangen
en mijn aandacht bij wat er om mij heen gebeurt.

Dat is voor mij thuiskomen bij mezelf.

Niet dat er ineens iets groots verandert.

Maar dat ik weer meer aanwezig ben in mijn eigen lichaam,
waardoor ik meer zie, ruik, voel en ervaar wat er is.

Lachend om mezelf komt de gedachte in me op:

Ik ben geen schatzoeker.
Ik ben een schatvindster!!

En misschien liggen er vandaag ook wel
een paar van die kleine schatten op jóu te wachten.
Niet omdat je er naar zoekt, maar omdat ze je opvallen
als je meer in het moment aanwezig bent.

Thuiskom-tip

Neem vandaag of morgen eens de tijd om een wandeling te maken.

Niet om ergens te komen of je stappen te halen, maar om bewust met je aandacht er bij te blijven. Door te voelen naar wat jij onderweg ziet en ervaart.

Wat valt je op als je niet zoekt, maar gewoon aanwezig bent?

Hoe voel je je nu?

Ik ben benieuwd wat jij tijdens je wandeling hebt opgemerkt.

Was er iets kleins waar je normaal misschien zomaar aan voorbij was gelopen? Een geur, een kleur, een geluid of iets wat je ineens een fijn gevoel gaf?

En misschien nog belangrijker:
merkte je iets aan jezelf?

Werd je adem rustiger, je hoofd stiller of voelde je even meer ruimte?

Laat je me weten welke schat jij hebt gevonden?

Dat kan via een WhatsApp-bericht of als reactie onder deze post.

Als dank voor je reactie stuur ik je mijn Plezier-ommetje-kompas.
Daarmee kun je nog bewuster ontdekken waar jij plezier, ontspanning en kleine genietmomenten vindt.

Een warme groet,

Karolina

Holistische therapeute – Praktijk-by Karo

De mooiste schatten vind je niet door harder te zoeken,
maar door aanwezig te zijn bij wat er al is.

Wil je de volgende Karo-blog niet missen?

Wil jij de volgende Karo-blog niet missen met een nieuw verhaal dat je helpt even stil te staan en thuis te komen bij jezelf?

Schrijf je dan hieronder in.
Dan ontvang je automatisch de nieuwste Karo-blog in je mailbox.