Welkom bij de Karo-blog. Elke week neem ik je mee in een waargebeurd verhaal uit mijn leven.
Verhalen die je uitnodigen om even stil te staan. met andere ogen naar je leven te kijken, te voelen en stap voor stap weer thuis te komen bij jezelf.
Daarnaast deel ik een kleine thuiskom-oefening. Veel leesplezier!
#1-Wat dolfijnen ons leren
Vorige week gebeurde er iets op de Atlantische Oceaan wat me diep raakte. Dit is het verhaal…
Splash….
Een ijskoude golf slaat over de rand op mijn blote benen.
Brrr wat koud!
Ik zit samen met mijn man voorin de oranje rubberen speedboot waar we over de hoge golven stuiteren:
echt een “bumpy ride” voor de kust van het prachtige eiland Madeira.
Mijn korte bruine haren wapperen in de stevige wind.
De zilte geur van de oceaan dringt mijn neus binnen.
Kapitein Christiano vaart ons trefzeker de azuurblauwe oceaan op.
Steeds verder van de hoge rotsen, palmbomen, bananenplantages en kiezelstranden.
In mijn buik ervaar ik een lichte prikkende spanning.
Vandaag komt mijn langgekoesterde wens uit.
Dolfijnen in het wild zien.
Speurend kijk ik naar de horizon of ik iets kan ontdekken.
De blonde marinebioloog Cloë aan boord vertelt ons over de dieren die hier voorkomen.
Ik ben zo benieuwd wat we vandaag tegen gaan komen.
Plots mindert Christiano vaart. Ik zie hoe Cloë zoekend om haar heen kijkt.
Dan stopt de motor. Ik hoor alleen de wind en de golven.
” look at three o’ clock! roept Cloë dol enthousiast uit.
Dan, als uit één mond:
” Oooooohhhhh….”

Voor ons springen 4 dolfijnen uit het water.
Hun grijze huid glanst in de zon.
Een magisch gezicht.
Ik geniet van de aanblik van hun ritmische en soepele gang door het water.
“Ze kunnen maar ongeveer 5 minuten onder water blijven”, laat Cloë ons weten. “Daarna móéten ze naar boven om adem te halen. Tijdens hun slaap blijft steeds één hersenhelft actief. Na ongeveer 15 minuten wisselen ze van hersenhelft”.
Het geeft me een een ontspannen gevoel om te kijken hoe de dolfijnen zich door het water bewegen.
Ik leg even mijn hand op het bovenbeen van mijn man. We kijken elkaar even aan.
Maar dan weer snel terug naar de bijna hypnotiserende bewegingen van de dolfijnen in de blauwe zee.
” Wat is het prachtig, vind je niet? Ik ben zo blij dat we dit gedaan hebben. Dank je wel” fluister ik terwijl we naar het tafereel voor ons kijken.
Hij knikt en kijkt me aan met een zachte blik in zijn ogen: ” ja, dat vind ik ook.”
Ineens komt er in mij op: Misschien zijn dolfijnen wijzer dan wij!
Want hoeveel mensen gunnen hun zenuwstelsel eigenlijk nog échte rust?
We staan vooral ….
AAN.
Nog even door.
Nog even dit
Nog even dat
Sterk blijven
Terwijl ons lichaam allang iets anders fluistert:
…. rust…. adem … herstel
Ik word hier weer even pijnlijk herinnerd aan het feit dat ik zelf als geen ander weet, wat de prijs is als je niet naar je lichaam luistert.
De herinnering trekt aan mij voorbij: mijn zoon die ernstig ziek werd en niet meer kon lopen. Waardoor ik 24/7 mantelzorger werd.
Een stekende pijn trekt door mijn hart als ik denk aan hoe ik mezelf en mijn eigen leven volledig op pauze heb gezet:
Hoe ik mezelf in de steek liet door te vinden dat ík het allemaal alleen moest doen
Hoe mijn eigen ritme door alle afspraken volledig in de war werd gegooid, waardoor ik maar niet tot rust kon komen.
Ik vergeet nooit meer hoe mijn lichaam uiteindelijk op de rem trapte.
Ik voelde het leven niet meer. Ik wilde rust, maar kon niet meer tot rust kómen.
Ik stond alleen nog maar AAN.
Net als een spons die volledig is uitgeknepen, had ik geen druppel energie meer.
De prijs die ik betaalde was een burn-out en depressie.
Nu weet ik wat er gebeurt als ik mijn lichaam te lang negeer: dan raak ik uiteindelijk mezelf kwijt!
En dát is een vreselijk gevoel.
De tranen springen in mijn ogen, terwijl ik me bewust wordt van dit pijnlijke besef.
Eén van de dolfijnen slaat opeens een paar keer vrolijk met zijn staart op het water.
Het geluid van zijn gespetter brengt me weer terug in het hier en nu.
Bewust van waar ik ben: dobberend in de rubberen speedboot op de Atlantische oceaan.
Met uitzicht op deze prachtige gracieuze dieren.
De dolfijn blijft met zijn staart spetteren. We moeten er allemaal om lachen.
Elke keer als ze weer bovenkomen voel ik bewondering en dankbaarheid: een warm gevoel in mijn borst.
Het is alsof de dolfijnen me weer even kwamen herinneren aan iets wat ik nooit meer wil vergeten.
In gedachten bedank ik ze voor deze mooie herinnering en reminder!!
Als Cloë zegt dat onze tijd met de dieren er weer op zit, voel ik teleurstelling: “jammer dat we weer terug moeten gaan.”
“Ik kan hier uren naar kijken!“
Thuiskom-tip
Misschien herken jij het ook.
Je vindt het moeilijk om jezelf een moment van rust en ontspanning te geven
Niet omdat je niet wilt…
Maar omdat het lastig voelt om
….niet te pleasen,
….het niet perfect te doen
…. je oude overtuigingen die steeds zeggen: “Nog even doorgaan”.
Het kan een ongemakkelijk of soms zelfs onveilig voelen om jezelf “a break” te gunnen
of egoïstisch.
Misschien heb jij geleerd dat de behoeften van een ander belangrijker zijn dan die van jezelf.
Terwijl juist jouw sensitieve brein en lijf regelmatig een adempauze nodig heeft
Zodat je niet overbelast en overprikkeld raakt.
Daarom deze kleine reminder voor jou.
Mag ik je uitnodigen om zo je telefoon even weg te leggen en deze oefening met me mee te doen?
Ga comfortabel zitten of liggen
Leg één hand op je buik.
Sluit je ogen…..
Adem nu rustig IN via je neus ….
en nog iets langer weer UIT via je mond…
Doe dit 7x rustig achter elkaar.
Neem je tijd om de oefening te doen.
En kom dan daarna nog even bij me terug.
Hoe voel je je nu?
Welkom terug.
Ik ben benieuwd wat dit verhaal en de thuis-kom oefening bij je losmaakte
Neem even de tijd om dat te voelen.
Wat is er anders dan vóór de oefening?
Voelde je herkenning? Rust?
Of misschien kwam er iets anders bij je op…
Laat het me gerust weten in een (persoonlijk) bericht. Ik help je graag op weg.
Misschien denk je nu wel: Is het echt zo simpel? Werkt dit echt?
Ja écht!
We ademen elke dag zonder er bij stil te staan.
Maar juist met die paar BEWUSTE ademhalingen kun
- je je zenuwstelsel kalmeren,
- helpen je uit je hoofd te komen
- helpen meer te zakken in je lichaam.
Gun jezelf vandaag af en toe een adempauze net als de dolfijnen.
Warme -terug-naar-jezelf-groet,
Karolina
Holistische therapeute – Praktijk-by Karo – 06-27858776
Wil je de volgende Karo-blog niet missen?
Wil jij iedere week een nieuw verhaal ontvangen dat je helpt even stil te staan en thuis te komen bij jezelf?
Laat dan hier even weten dat je je wilt aanmelden voor mijn nieuwsbrief. Dan ontvang je elke week automatisch een nieuwste Karo-blog in je mailbox!!!












