Karo-blog #2
Vorige week ontdekte ik midden in een warme zomernacht iets.
Deze keer speelt het zich niet af op de oceaan (karo-blog #1),
maar in mijn eigen binnenwereld.
Dit is het verhaal…
Ik lig er net in na een lauwe douche om de warmte van deze zomerdag van me af te spoelen.
Mijn man is in slaap gevallen naast me. Ik zit met een onafgemaakt verhaal. dat ik nog kwijt had gewild.
Hij had goed aangevoeld dat ik er niet lekker bij lag. “Kan ik iets voor je doen”, vroeg hij zacht.
Ik begon hem te vertellen waar ik mee zat. Ik hoorde alleen opvallend weinig reactie naast me.“Slaap je al? “vroeg ik hem. ‘Oh sorry, ik begin weg te zakken”, mompelde hij slaperig.En………. weg was hij. “Ga maar slapen”, fluisterde ik vertedert,
Ik begin me na het voorval lichtelijk gefrustreerd te voelen: Grr, ik kan hier toch zo jaloers op worden: zo snel inslapen!!
De slaap vatten en ik zijn soms een moeizame combi net als vanavond.
De frustratie zakt weer weg, omdat mijn begrip sterker is: we hebben ook een intensieve week gehad met de plannen voor een eventueel nieuw huis, logisch dat hij omvalt van de slaap.
Daarnaast wint de warmte het ook van mijn frustratie.
Ik voel me onrustig van binnen in mijn lichaam,vooral in mijn benen en bij mijn hart.
Ik moet uit bed, ik hou het hier niet uit, kan ik alleen nog denken
Als het kon, was ik uit mijn bed gesprongen, maar de stijfheid in mijn spieren belet me dat. Moeizaam kom ik overeind.
Als ik sta, pak ik mijn telefoon en schakel de zaklamp in.
Ik loop naar mijn bureautje dat onder het dakraam staat. Het is een oude tafel met prachtig houtsnijwerk die ik van mijn opa erfde.
Het raam staat wagenwijd open om de koelte van de vallende zomernacht naar binnen te lokken.
Hmm, dat wil nog niet echt lukken, bedenk ik me wrang, alles plakt. Mijn huid voelt klam en stroef aan.
Ik ga zitten. Knip het lampje aan.
Een warme goudgele gloed verschijnt op mijn bureau.
Hopelijk kom ik hiermee tot rust, peins ik.
Ik ga met mijn aandacht bewust naar mijn lichaam…
Ik voel dat ik niet lekker ben.
Mijn hart klopt sterker en iets sneller in mijn borst dan normaal.
Het geeft me een akelig opgejaagd gevoel.
Ik heb ook een onrustig hoofd.
Eens kijken of ik wat van die onrust aan het papier kan overgeven.
Ik trek het journal naar me toe, dat al op me ligt te wachten:
Als een trouwe vriendin waar ik elk moment van de dag mijn gedachten en gevoelens mee kan delen.
Het geluid van de fel oranje tafelventilator naast me,ooit gekregen tijdens een WK, is me te hard.
Ik voel me kribbig worden.
Wat dubbel voelt: ik ben zo blij met het beetje koelte tie ons toe waait op deze warme zolder
Ik draai de ventilator van HIGH naar standje LOW
Het geluid klinkt gelijk minder indringend.
Goed te merken dat ik daar iets rustiger van word, bedenk ik me tevreden
Daar zit ik dan….
Ik schroef de dop van de vulpen met azuurblauwe inkt erin
Sla mijn journal open en zet de punt van de vulpen op het papier
Wat voel ik nu eigenlijk? Vraag ik mezelf af
Dan begin ik te schrijven. Ik hoor de stalen punt over het papier krassen.
Als vanzelf alsof er een kraan wordt open gedraaid
ik voel me verdrietig…
Waarvan? Vraag ik me af
Door de vele suikers ben ik uit mijn doen. Waarom kon ik me nou niet inhouden en ze laten liggen?
Hmm, dat klinkt niet echt vriendelijk naar mezelf, besef ik me direct.
Ik ben zo moe van die workshop: pas om half 12 ’s avonds van terug, gaan mijn gedachten verder.
De te korte nacht. En Luna (onze bordercolli) die uren piepte omdat ze naar mijn vriendin en haar baby wilde, wat niet kon.
Terwijl ik zo aan het schrijven ben, dringt het tot me door:
Ik ben overprikkeld.….
Terwijl ik zo schrijf, merk ik dat het verdrietige gevoel ruimte begint te krijgen:
het groeit in mijn hart en wringt zich via mijn ogen naar buiten.
Een traan drupt op de lege ruimte van de bladzijde.
Verdrietig, omdat ik mezelf deze week toch weer een beetje was kwijtgeraakt.
Opeens begreep ik dat mijn lichaam me niet dwarszat.
Het probeerde me juist iets duidelijk te maken.
Ik was mezelf niet inééns kwijtgeraakt.
Ik was mezelf de afgelopen dagen langzaam beetje bij een beetje kwijtgeraakt.
Grens voor grens aan mezelf voorbij gegaan.
Prikkel voor prikkel.
Tot mijn lichaam vanavond zei:
“Nu is het genoeg.”
Terwijl ik terugkijk naar de afgelopen dagen, zie ik ineens wat ik eerder niet zag.
Niet één groot ding had me uit balans gebracht.
Het waren allemaal kleine druppels geweest.
Een paar te korte nachten.
De spanning rond een nieuw huis.
De drukte van de workshope veel geluid.
Te veel mensen.
Te weinig herstel.
En als laatste…de chocolade waarvan ik wist dat mijn lichaam het eigenlijk niet kon gebruiken.
Geen van die dingen was op zichzelf te veel.
Maar samen…
liep de emmer langzaam over.
Dat raakt me.
Tja als ik dan zo achteraf er naar kijk, zie ik hoe het zich langzaam heeft opgestapeld
Mijn pen komt tot stilstand.
Ik laat mijn tranen stormen.
Het mag er zijn!!!
Langzaam neemt de onrust af.
De geluiden om me heen voelen minder intens.
Ik besluit: Morgen als ik wakker ben, ga ik voelen wat mijn gevoelige brein nodig heeft.
Een rustig dagje met minder prikkels, weer even fijn creatief zijn, zodat ik kan herstellen en opladen.
Ik klap mijn journal dicht. Doe de dop op de vulpen. Knip het lampje uit.
Terwijl ik de trap afloop om een kop thee voor mezelf te zetten, voelt de warmte van de nacht nog precies het zelfde
maar ik zelf niet…
Even later zit ik op de rand van mijn bed. Ik neem nog een laatste slok van mijn warme thee.
Mijn hart klopt weer rustig.
De onrust is verdwenen.
Ik glimlach.
“Dank je wel,” fluister ik in gedachten zacht tegen mijn lichaam.
Thuiskom-tip
Pak deze week elke dag 10 minuten een schrift.
Zet je pen op het papier en blijf schrijven tot de timer afgaat.
Schrijf alles op wat in je opkomt aan gedachtes of gevoelens
ZONDER….
je woorden te verbeteren.
te gaan schrappen.
jezelf af te remmen.
Je hoeft niets moois te schrijven.
Je hoeft alleen eerlijk te zijn.
Voel je je onrustig, verdrietig of overprikkeld? Schrijf dan juist op zo’n moment.
Lees na een week je pagina’s nog eens terug.
Misschien ontdek je, net als ik, dat niet je hoofd maar je lichaam al die tijd precies wist wat er aan de hand was.
Als je niet weet waar je over kan schrijven, dan begin je gewoon met: ik heb geen enkel idee wat ik moet schrijven. Vervolgens wat er daarna opkomt bijvoorbeeld: Ik vind het maar een gekke opdracht van Karo. Wat heb je hier nou aan!! ik heb hier echt geen zin in. Ik irriteer me hier rot. Laat het gebeuren, blijf gewoon door schrijven. Er komt vanzelf iets anders boven.
Hoe voel je je nu?
Ik ben benieuwd hoe je het verhaal en de schrijfoefening gevonden hebt. Hoe was het om een week lang alles op te schrijven wat erbij je boven kwam? En toen je het terug las, zijn je daar nog dingen in opgevallen? Welke gedachtes kwamen bijvoorbeeld vaak voor?
Mocht je het fijn vinden om je bevindingen en vragen te delen, dan kun je me altijd vrijblijvend appen. Ik kijk graag met je mee. Je kirjgt altijd een persoonlijk berichtje terug.
Een warme- schrijf je terug naar jezelf- groet,
Karolina
Holitische therapeute – Praktijk-by Karo 06-27858776
De wijsheid zit al in jezelf; soms heb je alleen iets nodig dat helpt om er weer contact mee te maken.
Wil je de volgende Karo-blog niet missen?
Wil jij de de volgende Karo-blog niet missen met een nieuw verhaal dat je helpt even stil te staan en thuis te komen bij jezelf? Schrijf je dan hieronder in! Dan ontvang je automatisch de nieuwste Karo-blog in je mailbox!!!